La studenta movado

Post preskaŭ 6 jaroj en la universitato, hieraŭ mi unuafoje spertis malagrablaĵon pri la studenta movado: ili baris la eniron de kelkaj konstruaĵoj. Ni havis ekzamenon, sed feliĉe, post longa babilado inter la profesoro kaj ili, ni povis uzi klasĉambron en tiu konstruaĵo. Ili asertadas, ke ili tute volis ĝeni neniun (sed ili jam ĝenis!), kaj ke se ili ne faris tion, ni ne konscios pri tio, kio okazas ĉe la universitato. Ĉu serioze? Hodiaŭ ni havas dissendolistoj, la grupoj ĉe la Facebook, kaj kompreneble, ni ankoraŭ havas la perbuŝon pere de la geamikoj. Ĉu vere estas iu, kiu tute ne scias kion okazas ene de tia malgranda universitejo? Ĉu ili pensas, ke trudante ilian pensmanieron, ili puŝos homojn aliĝi al ili? Mi pensas ke ne.

¡Basta!(Fonto: PONTOS DE VISTA)

Laŭ mia opinio, ili protestas ĉefe ĉar la akademia centro de la universitejo de la USP (Universitato de Sanpaŭlo) en la urbo Sankarlo, la tiel nomita “CAASO” (Akademia Centro Armando de Salles Oliveira), ion post ion perdas sian auxtonomecon. Antaŭ ĝi povas organizi festojn kaj koncertojn ene de la universitato, kaj eĉ vendi drinkaĵojn, kaj nun ne plu. Antaŭ estis paradon dum la malfermo de la TUSCA (Universitata Trofeo de Sankarlo), la plej granda universitata festo en la urbo, sed de la pasinta jaro la parado estas malpermisita de la urbestrejo. Kompreneble, laŭ ĝi, estas ankaŭ aliaj postuloj, sed estas la sama kiel ĉiam: la akademia centro kompreneble volas defendi siajn interesojn, sed ĝi ne povas lanĉi strikon “nur” por tio. Do, ĝi uzas aliaj postuloj, kutime la sama el la akademiaj centroj de la universitejoj en Sanpaŭlo, por kaŝi siaj veraj interesoj kaj pravigi sian prosteston.

La lasta striko ĉe ni estis en 2007, eĉ antaŭ mi eniris la universitaton. Ni, de la klaso de 2008, ne spertis strikon, sed ni sufiĉe aŭdis pri ĝi kaj spertis eminenteco de striko. Ni iris en la asembleon voĉdoni kontraŭ, kaj bedaŭrinde ni konis kiu estas la demokratio de la studenta movado. Sed nun, ne plu estas la klaso de 2007 por dividi iliajn spertojn kun la plej junaj. Se la studentaro faras strikon, estas la studentoj mem kiu plej damaĝiĝas. Se la oficejaro faras strikon, de nove estas la studentoj kiu estas la plej damaĝitaj. Se la profesoraro faras strikon, kompreneble, la sama. Kial ili, kiu memnomas sin “la elito de la lando” (sic), ne sukcesas trovi pli bonan formon de protesto? Mi tute ne volas senpravigi la tutan studentamovadon, ĉar estas kelkaj kiu vere batalas por plibonigi nian universitaton. Sed mi ne estas naiva aŭ stulta por kredi ĉi-foje estus malsame.

En la banko, mi aŭdis kurioza babilado inter kelkaj unujaraj studentoj. Unu el ili diradis al la aliaj du, ke ili devis defendi CAASO-n, ke CAASO estas ili kaj ilia libereco dependis de tiu batalo. Por multaj, ŝajnas ke CAASO estas speco de nacio aŭ religio. Sed tamen, estas multaj studentoj, kiu ne volas partopreni la movado aŭ ne havas la saman ideon. Ĉu oni ne rajtas ne rilati al ĝi?

Tags: ramblings university

Els Pets: L’àrea petita

(Aquò es un experiment d’escritura en occitan referencial inspirat del pòst que faguèt Maime dins lo sieu blòg.)

– l’àrea petita – ELS PETS
© 2013 RGB Suports
Els Pets – l’àrea petita – 1. Ja no ploro
2. L’àrea petita
3. Bombolles
4. Fa un minut
5. Blue tack
6. Romanço
7. No n’hi ha prou amb estimar-se molt
8. Un tall de síndria
9. Calaixos que no obriré
10. Reprenc el vol
11. A preu fet
12. Me’n vaig
★★★¼☆

Gràcias al Kaeruguet, ai agut l’oportunitat d’escotar lo novèl disc d’Els Pets de Constantí, un dels grops mai coneissuts del pòp catalan. «t’avisi / los prumièrs còps qu’escotaràs lo CD, vai pas t’agradar / ieu m’a començat d’agradar après la 3a escota xD / mas balha-li l’oportunitat de t’agradar ;)», me diguèt. Après tota una setmana de l’escotar, vaquí las miás impressions.

Sens renonciar als cambiaments introdusits dins los dos darrièrs discs, «L’àrea petita» barreja aquel son fresc, clarament desparièr de çò que coneissèm, amb un bocinon d’Els Pets d’abans. Lo resultat es una sòrta de familharitat que se pòt apreciar mai que mai dins «Fa un minut», «Blue tack», «Un tall de síndria» e «A preu fet». Els Pets semblan d’aver fin finala retrobat l’equilibri entre çò de novèl e çò d’ancian, e benlèu es per aquò que tòrnan agradar. Pas tant coma abans, solide, mas enfin…

La cançon del disc que m’agrada lo mai es «Reprenc el vol». Podètz l’escotar aicí:

Tags: music

Antiparras

Levo antiparras dende que teneba 11 anyos. Dengún no se feba la mofla de yo por ellas, pero a verdat no me feban mica goyo. A ormino me diciban que feba cara d’empollón, y con as antiparras, sapeba que’n feba encara mas. Por ixo, remero que perén me las quitaba a escape en surtir d’as clases, y nunca no las levaba quan surtiba difuera a la carrera. Yera una fatera, ya lo sé, pero sabetz como son os adolescents. Manimenos, con o tiempo a cosa fue empiorando dica que, sin ellas, ya no podeba mas leyer os cartels d’os autobúses dende prou luen ta fer-los aturar. Alavez, me las meteba namás mientres aguardaba.

antiparras(Fuent: Freebie Vectors)

No sé dicir quán exactament me facié la ideya, pero estoi que plegó un diya n’o que ya no podeba ir por a carrera sin ellas, y no heba mas remeyo que levar-las siempre. Hue, d’atra man, no puedo preixinar-me sin as antiparras. Me pa que ye quasi como se estasen parte de yo. Quan me miro a o mirallo, siento que me manca bella cosa a la cara. O mío oculista ya me preguntó bellas vegadas se no me quererba operar os uellos, pero siempre le digo que no!, que a yo ya no me vaga dixar de levar antiparras… Bai, que’n ye de curiosa, a vida, no?

Tags: ramblings

Pocket Monsters: The Origin

Pocket Monsters: The Origin (ポケットモンスター THE ORIGIN)Mi ĵus spektis “Pocket Monsters: The Origin” (ポケットモンスター THE ORIGIN), la televida animeo en 4 partoj bazita sur “Pocket Monsters Red/Green”, la originala videluda serio de Gameboy. Pokémon (mallongigo de “Pocket Monsters”) estis la plej granda manio inter la infanoj kaj junuloj el mia generacio. Por multe el ni, eĉ post cirkaŭe 15 jaroj, postrestas grandega nostalgio pri ĝi. Mi nur sekvis la lud- kaj animeseriojn ĝis la dua generacio, kiam ankoraŭ estis 251 pokemonoj. Hodiaŭ ŝajnas ke estas entute 684 el ili, kontraste kun la 151 originalaj!

Ĉiaokaze, ĉi tiu nova animeo tre emociis min. Ĝi sekvas tre proksime la originalan videludon, krom kelkaj malgrandaj deviacioj, ĉefe en la fino. Mi nur bedaŭras, ke la historio fluas tro rapide, kaj tre ofte, multe da gravegaj okazaĵoj estis apenaŭ svage menciitaj. Sed tamen, mi konscias, ke tute ne eblas rakonti la tutan historion en malpli ol 90 minutoj. Mi ne precize scias kiuj estis miaj impresoj pri ĝi, sed ĝi tute certe denove ekbruligis ene de mi la flamon de Pokémon kaj memorigis min pri ĉi tiu tre mojosa parto el mia infanaĝo :) Vere spektinda, se vi ankaŭ kreskis kun Pokémon!

Tags: anime ramblings

Adventure Time: Tales from the Land of Ooo

Adventure Time: Tales from the Land of OooAUTOR: Max Brallier, Stephen Reed (il·lustrador)
NOMBRE DE PÀGINES: 64
EDITORIAL: Price Stern Sloan
LLENGUA: anglès
ISBN: 978-0-698-14393-7
★★★☆☆

Un llibre pensat per als nens petits, però que tampoc no deixarà de fer goig als fans d’Adventure Time de qualsevol edat. Segurament no es tracta pas de les aventures més emocionants del duo d’herois Finn i Jake, però està beníssim i igual de divertit com el dibuix animat original i el còmic - i no gaire bàmbol com ho suggereixen qualques lectors a les ressenyes -. El llibre és curt: són 4 relats i un fragment del 2n. llibre de na Lumpy Space Princess, tots plens d’il·lustracions molt polides i colorides. El llenguatge és accessible, de vegades una mica «argòtic» com el dibuix de la tele, però res que pegar-li qualques ulladetes en l’Urban Dictionary no puga resoldre. De fet, ha estat el primer llibre que llegesc en anglès, i m’ha agradat ben molt!

Tags: books