ປະສາດຊາຍ
~castells de sorra~

La taja distindustrio

Mi estis ankoraŭ infano kiam mi unuafoje vidis skribaĵon en la taja. Tiam mi nur sciis ke Tajlando troviĝis en Azio, la kontinento kie troviĝis ankaŭ Japanio, la lando de miaj geavoj. Sed pro ke mi kreskis meze daŭra okcidenta influo, Azio estis por mi tro dista -ne nur geografie sed ankaŭ kulture.

Mi nur ekinteresiĝis pri Azio en la fino de mezlernejo kaj ĉefe dum altlernejo. Unue, pri la japana, sed poste, laŭvice, ankaŭ pri la korea, la ĉina, la tagaloga kaj la malaja/indoneza. Iom poste la cunamo en 2004, mi amikiĝis kun tajo, kiu ankaŭ estis fano de “Daa! Daa! Daa!”. De tiam, mi ekinteresiĝis pri la taja lingvo kaj populara kulturo kaj ekaŭskultis tajan muzikon.

Por mi, tajoj estas iom mistera. Kiam mi parolas kun ili angle, mi sentas ian nekompletecon, kiun mi tute ne scias kiel vortesprimi. Eble estas io, kion mi neniam kapablos kompreni sen lerni ilian lingvon kaj kulturon. Nu, eble tute ne menciinda, sed tajoj ankaŭ fizike allogas min.

Tajlando estas tutamonde konata pro ĝiaj hororaj filmoj. Malgraŭ tio, ke la popolo estas plejparte budisto, en la taja kulturo ankaŭ ne mankas referencoj al spiritoj, restaĵoj de iliaj pasintaj tradiciaj animistkredoj. Honeste, al mi ne tro plaĉas hororaj filmoj ĉar fine, anstataŭ ol timigi, ili ĉiam estas ridinde nekredeblaj, do mi preferas pli realismajn historiojn.

Tajlando estas ankaŭ tre fama pro ĝia toleremo por samseksemeco. Verdire, leĝe ili tre malfruas, sed, eĉ se en la taja societo malestimo kontraŭ gejoj (kaj ankoraŭ pli kontraŭ transseksuloj) ankoraŭ ekzistas , kompare al aliaj landoj ili senkomplekse parolas pri ĝi. Ne mirinde, televide abundas serioj kun gejaj aŭ transseksa roluloj, eĉ en junulserioj, ne ĉiam portretigitaj stereotipe: ne malofte ili estas ĉefroluloj, ili studas, laboras, enamiĝas kaj vivas kiel iu ajn.

Pro ke mi neniam sufiĉe lernis la tajan, por ĝui tajajn filmojn kaj dramseriojn, mi tute dependas je anglaj subtekstoj. Antaŭe, la nuraj haveblaj subtekstitaj filmoj estis tiuj aperigitaj en Ĉinio, kaj serioj/televidromanoj estis tute ne haveblaj. Tio nun ekŝanĝas nun, pro ke DVD-oj aperigitaj en Tajlando foje venas kun anglaj subtekstoj, estas multe da fansubtekstoj kaj grandaj televidkanaloj lastatempe ankaŭ subtekstigas kelkajn el siaj plej famaj serioj angle.

Jen reklamaĵo de la taja filmo “La juna miliardulo”:

Jen reklamaĵo de la plej fama taja junula televidromano “Hormones THE SERIES”:

Kaj jen reklamaĵo de junula televidromano “SOTUS THE SERIES”, bazita de GLAT-a novelo:

En Tajlando ŝajne tre popularas inter la junuloj radioprogramoj por demandi konsilojn, ĉefe amajn. Simile, estas programo nomita “รักจริงปิ๊งเก้อ” (veramo aŭ vanamo). Homoj vokas por dividi siajn nesolvitajn amproblemojn, kaj fine, la programo vokas al la alia persono por demandi ĉu li/ŝi akceptos lin/ŝin aŭ ne. Elektitaj historioj iĝas televidromanoj.

Ne longe antaŭe, mi malkovris tajan lerttelefonan aplikaĵon nome “TalkTalk” pere de kiu homoj povas babili kun famaj radiistoj kaj kundividi amhistoriojn. Poste, elektitaj historioj iĝas televidromano.

Samĝenre, estas ankaŭ “Club Friday The Series”. La televidromano estas bazitaj je elektitaj historioj kundividitaj en la samnoma radioprogramo:

Finfine, estas “Wifi Society”, kies televidromanoj devenas el afiŝoj de interretaj forumoj.

Eĉ se enhave ne ĉio estas interese, oni ĉiam povas lerni ion novan pri ilia kulturo.

Ripped shoes

All my shoes, without exceptions, get torn up exactly in the same place after 3 or 4 months of usage: the left heel lining. The right shoe, nevertheless, always looks like new.

Not sure if I do something funny with my left foot when I walk or run, but I think it’s such a waste to have to throw away my sneakers when they’re otherwise still great.

Next time perhaps I should try something like this? ;)

Torn up heel lining(Pic from: Instructables)

Somnis incomplerts

La nit passada, li explicava a un amic, en L., sobre el somni incomplert de la meva adolescència: estudiar a una escola japonesa.

A la ESO, recordo com cada dia desitjava fer-me gran d’una puta vegada. Anava al col·le cada dia tot esperant que sonés el timbre del fi de les classes. Si no fos internet, segurament m’hagués mort d’avorriment.

Aleshores, una de les meves aficions era sens dubte el manga i l’anime. Resulta que al Japó, una societat molt jerarquitzada i que respecta els més grans, la gent valoritza cada fase de la vida. No sé ben bé dir quan tot va començar, però crec que a causa d’aquesta influència, al llarg del temps vaig començar a alimentar esperances de que quan anés al batx, les coses m’anirien més bé.

Al batx, però, les coses van seguir iguals. Va ser quan vaig caure que l’escola al Japó era molt diferent a la brasilera. Als 15, vaig començar a fer japonès, i a poc a poc a dins meu neixien, sense que me n’adonés, unes ganes boges d’estudiar al Japó. Volia vestir un d’aquells uniformes tan xulos, formar part d’un club d’activitats i tenir el cap ocupat entre entrenaments i campionats, organitzar un festival cultural amb els companys de classe, donar xocolates al dia de Sant Valentí i rebre’n al White Day i unes quantes coses més…

Els pares, però, hi van ser contra: em deien que era una pèrdua de temps i que més valia fer un intercanvi quan fos a la uni. Sabia que havia de concentrar-me a la sele, però la veritat era que tant em feien els estudis, ja que no tenia ni idea de quina carrera triar. Vaig acabar el batx, vaig fallar dos cops les proves d’accés, i després de fer el rônin durant dos anys, per fi vaig aconseguir entrar a la uni que volia. No sé quants d’anys em va trigar fins assimilar que aquell era un somni impossible, però vaig arrossegar aquest sentiment fins a la uni.

No va ser fins als 26 anys, més de 10 anys més tard, que vaig poder trepitjar un institut japonès durant un festival cultural. És clar, no va ser pas el mateix que participar-hi com a estudiant, però sento que em vaig reconciliar una miqueta amb el meu jo del passat.

No dic que als nens se’ls ha de permetre tots els capricis, però molt de les diferències que tinc amb els pares es deuen a que tot ho veuen des d’una perspectiva utilitarista, i jo m’estimo més veure-ho des de la perspectiva de les experiències o del que se’n pugui extreure, però això potser és tema per un altre post

¿Sueños o pesadillas?

Hay sueños que resultan ser pesadillas. En dichos casos, despertarse y darse cuenta de que nada era real es un verdadero alivio.

Otros, de por si son buenos, pero el despertar de ellos es lo que los convierte en pesadillas. Nos juegan malas pasadas y reviven recuerdos del rinconcito del olvido que quisiéramos que se quedaran ahí dormidos por siempre.

Entre los amigos, siempre he sido el que se acordaba de cosas que nadie más podía recordar. De toda la vida lo he tomado más bien como una calidad, pero hoy día me doy cuenta de que me cuesta mucho más pasar página y asimilar cosas.

Hay dolores que no queremos llevar dentro toda la vida. Pues qué remedio que darle tiempo al tiempo…

Diada 2016

Doncs res, el missatge del poble català és clar, els que semblen no entendre’l són els politiquers. Una miqueta més de responsabilitat i voluntat política, i no els falleu, sisplau!