ປະສາດຊາຍ
~castells de sorra~

El galego e mais eu

(Ler em grafía da RAG (subpadrón CCV))

Da primeira olhadela, el galego pra mim nõ era mais que um português com acento castelão, um portunhol ou um castrapo se queredes. Pero al cabo duns anos, por sorte, a vida volveu poê-lo nel meu camin e decatei-me de que me equivocara: quanto mais el conhecia, mais sentia que tia atopado um pedacin esqueicido da minha própria língua.

Daquela, ademais del conflicto normativo, havia na Galiza um conflicto dos galegofalantes contra qualquera normativa. Assina, tomei a decisõ de achegar-me al galego seguindo el estándar da RAG travestido de português com a grafia da AGAL, mas sempre com muitas setas de passar-me a um dialecto algum dia. A verdade é que nunca me dava decidido: gustava-me a gheada, pero também a conservaçõ das terminações -am, -ao e -om. Magar houvera uha zona del galego central unde passam entrambas isoglossas, era mui reducida: e lougo, como havia eu aprender a falar assina sem vivir aí?

Despois de dar-lhe muitas voltas e vendo a chia de textos e estudos que hai em e sobre el eonaviego (também chamado de galego exterior, fala ou galego-asturiano), al cabo renunciei à gheada e rematei por escolhê-lo. Falado sobretodo nuha zona que pertence al Principado de Astúrias, esse conjunto de variedades forma parte del bloque occidental del galego. Pola zona, ademais, passam uhas isoglossas que coincidem com el asturiano, el que fai del eonaviego um falar ainda mais interessante.

Nunca fum quem de cambiar de dialecto em ninguha língua. Já sei que é-che uha daquelas cousas nõ mui doadas que levam tempo, se quadra anos, e compre ir trabalhando devagarin e decote. Ademais del galego eonaviego e del catalão balear, tenho na cola el francês quebequês, el occitano briançonês e el aragonês benasquês e cheso. Al menos é uha desculpa mais pra seguir a estudar essas línguas…

(Ler em grafia persoal)

Da primeira olladela, el galego pra min non era máis que un portugués con acento castelao, un portuñol ou un castrapo se queredes. Pero al cabo duns anos, por sorte, a vida volveu poelo nel meu camín e decateime de que me equivocara: cuanto máis el coñecía, máis sentía que tía atopado un pedacín esqueicido da miña propia lingua.

Daquela, ademais del conflicto normativo, había na Galicia un conflicto dos galegofalantes contra cualquera normativa. Axina, tomei a decisión de achegarme al galego seguindo el estándar da RAG travestido de portugués coa grafía da AGAL, mais sempre con muitas setas de pasarme a un dialecto algún día. A verdade é que nunca me daba decidido: gustábame a gheada, pero tamén a conservación das terminazois -án, -ao e -ón. Magar houbera uha zona del galego central onde pasan entrambas isoglosas, era mui reducida: e lougo, como había eu aprender a falar axina sen vivir aí?

Despois de darlle muitas voltas e vendo a chêa de textos e estudos que hai en e sobre el eonaviego (tamén chamado de galego exterior, fala ou galego-asturiano), al cabo renunciei á gheada e rematei por escollelo. Falado sobre todo nuha zona que pertence al Principado de Asturias, ese conxunto de variedades forma parte del bloque occidental del galego. Pola zona, ademais, pasan uhas isoglosas que coinciden coel asturiano, el que fai del eonaviego un falar aínda máis interesante.

Nunca fun quen de cambiar de dialecto en ninguha lingua. Xa sei que éche uha daquelas cousas non mui doadas que levan tempo, se cuadra anos, e compre ir traballando devagarín e decote. Ademais del galego eonaviego e del catalao balear, teño na cola el francés quebequés, el occitano brianzonés e el aragonés benasqués e cheso. Al menos é uha desculpa máis pra seguir a estudar esas linguas.